W dniach 6-7 maja w Pietrowicach odbył się VIII Wojewódzki Przegląd Poezji i Pieśni św. Jana Pawła II pt.: “Syćka se wom zycom”


Zespół Szkół w Pietrowicach oraz Miejski Ośrodek Kultury w Głubczycach byli organizatorami konkursu wojewódzkiego adresowanego do uczniów szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Patronat honorowy objęli: ks. Kardynał Stanisław Dziwisz – Metropolita Krakowski, Andrzej Buła – Marszałek Województwa Opolskiego oraz Michał Siek – Opolski Kurator Oświaty.

Nagrody były finansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego w Opolu, Kuratorium Oświaty w Opolu, Zarządu Regionu NSZZ Solidarność w Opolu, Powiatu Głubczyckiego w Głubczycach oraz MOKu w Głubczycach.

VIII WOJEWÓDZKI PRZEGLĄD POEZJI I PIEŚNI ŚW. JANA PAWŁA II „SYĆKA SE WOM ZYCOM”
6 – 7 V 2016 r.

Przyznano następujące nagrody w kategorii – poezja śpiewana

Szkoły Podstawowe

I miejsce Dorota Gronowicz i Kamila Katolik ZS Kietrz
II miejsce Anna Reinosch SP Dobra
III miejsce Martyna Bernaś i Aleksandra Węgrzyn ZS Pietrowice
III miejsce Maja Janczura ZS Kietrz

Szkoły Gimnazjalne

I miejsce Zespół Wokalno-instrumentalny PG nr 1 Nysa
Wyróżnienie Aleksandra Pabian ZS Pietrowice
Wyróżnienie Paulina Węgrzyn ZS Pietrowice

Szkoły Ponadgimnazjalne

I miejsce Kacper Trela ZS I LO Otmuchów
II miejsce Magdalena Gumienna LO Głubczyce
III miejsce Magdalena Mika ZSM Głubczyce
III miejsce Maciej Albert ZSM Głubczyce

Przyznano następujące nagrody w kategorii – recytacja

Szkoły Podstawowe

I miejsce Natalia Sroka SP nr 3 Nysa
II miejsce Maria Gawłowska SP nr 3 Nysa
II miejsce Samanta Gandziała PSP Łambinowice
III miejsce Julia Piechota PSP Łubniany
III miejsce Kamila Katolik ZS Kietrz
Wyróżnienie Martyna Purszke ZS Lisięcice

 Szkoły Gimnazjalne

I miejsce Zuzanna Wieczosek PG Branice
III miejsce Martyna Marciniszyn ZS Pietrowice
III miejsce Kamila Projzner PG Strzeleczki
Wyróżnienie Sara Kochanek PG Strzeleczki

Szkoły Ponadgimnazjalne

I miejsce Natalia Chaszczewska ZSM Głubczyce
II miejsce Maciej Bartusik DL Nysa


ks. Krzysztof Trembecki
Fragmenty homilii wygłoszonej w czasie Mszy św. w Pietrowicach Głubczyckich, 7.05.2016 r.

„Z rzeczy świata tego zostaną tylko dwie.
Dwie tylko: poezja i dobroć… i więcej nic” (C.K. Norwid).

Niech te słowa jednego z największych polskich poetów będą wprowadzeniem do naszej dzisiejszej uroczystości. Norwid to poeta, na którym kształtowała się również szlachetna osobowość św. Jana Pawła II. W swoim nauczaniu, już jako papież, odwoływał się do prorockich intuicji tego poety. Wystarczy wspomnieć piękny „List do artystów” z 1999 r. (4 kwietnia, minęła 17 rocznica jego napisania). Gorąco polecam jego lekturę wszystkim. To wręcz obowiązkowa lektura dla każdego, kto chce głębiej wniknąć w poetycką duszę Papieża Wojtyły.

Znamy Go przecież nie tylko jako Głowę Kościoła ale również jako twórcę kultury, aktora, poetę, literata, którym pozostał do ostatnich chwil. Wystarczy wspomnieć, opublikowany pod wieczór życia, „Tryptyk rzymski”. Natchnienie poety i kunszt słowa, troskę o jego piękno, zwłaszcza gdy pisał i przemawiał w ojczystym języku, rozpoznawaliśmy na każdym kroku. (…)

Dlatego dziękując za zaproszenie, w imieniu ks. bp. Andrzeja Czai, biskupa opolskiego, przekazuję Jego pozdrowienia i błogosławieństwo pasterskie, gratuluję i wyrażam szacunek dla pomysłodawców, organizatorów i wszystkich uczestników VIII edycji Przeglądu Poezji i Pieśni św. Jana Pawła II. Dziękuję i gratuluję nie tylko finałowych laurów ale nade wszystko wielkiej mądrości pedagogicznej, wychowawczej, która motywuje Was do pielęgnowania i rozwijania tej specyficznie ludzkiej wrażliwości jaką jest otwartość na piękno słowa, myśli ale także piękno życia Patrona Waszego Zespołu Szkół i Patrona tego Przeglądu. (…)

Idąc tropem norwidowskiej myśli nie zapominajmy, że piękno posiada nie tylko wymiar estetyczny; coś, co ma nam się podobać, co ma ozdabiać, uprzyjemniać naszą codzienność. (…) Św. Jan Paweł II prowadził nas o Niebo głębiej. Nazwał to wręcz „pedagogiką świętości”. W duchu tej pedagogiki nie wahał się proponować każdemu z nas, poczynając od młodzieży, wysokiej miary życia. Nauczał słowem i pokazywał własnym życiem, jak pięknym arcydziełem jest człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Najpiękniejszego, czyli Boga.

Papież nigdy nie ubóstwiał człowieka, jak czynią to niektóre ideologie. Znał, nazywał po imieniu nasze wady narodowe, osobiste. Kochał nas, dlatego stawiał nam mądre wymagania, mobilizował do zmagania się z osobistymi, ludzkimi przywarami, słabościami. Ale zawsze przypominał o celu tych wysiłków. Właśnie w „Liście do artystów” zawarł przesłanie, które chciałbym nam wszystkim przypomnieć i zadedykować:

„Nie wszyscy są powołani, aby być artystami w ścisłym sensie tego słowa. Jednak według Księgi Rodzaju, zadaniem każdego człowieka jest być twórcą własnego życia: CZŁOWIEK MA UCZYNIĆ Z NIEGO ARCYDZIEŁO SZTUKI” (nr 2).

Nie ten jest mądry, kto dużo wie
ale ten, kto pięknie żyje.

Ten, kto żyje tak, by życia nie przegrać, by sobie, ani innym życia nie zmarnować. Tego nas uczył przez całe swoje życie św. Jan Paweł II. (…)
Jak mówił jeden z ulubionych świętych Jana Pawła II, Brat Albert Chmielowski, któremu Karol Wojtyła poświęcił dramat sceniczny „Brat naszego Boga”:

„Powinno się być dobrym jak chleb; powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny”.

Św. Jan Paweł II podpowiadał nam by poszerzać „wyobraźnię miłosierdzia”.

Różne stosujemy kryteria by określić miary i wartość ludzkich zdolności, talentów, zwłaszcza w wymiarze intelektualnym. Św. Jan Paweł II niewątpliwie należał do najzdolniejszych, najwybitniejszych intelektualistów – jako uczeń, student, potem profesor, biskup, kardynał, wreszcie jako najwyższy nauczyciel w Kościele katolickim. Ale uczył nas i pokazał swoim życiem szczególne, uniwersalne kryterium zdolności. Wyczytał je z ewangelii, którą przed chwilą słyszeliśmy. W świetle Bożego słowa odkrył i tym się z nami dzielił, że prawdziwie zdolnym jest nie ten, kto ma najwięcej talentów artystycznych, nie ten, kto ma najwyższy iloraz inteligencji (słynne IQ). Największą zdolność ma ten, kto jest zdolny do większej miłości.

„…Czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?” (por. J 21, 15).

Takie pytanie usłyszał Szymon Piotr – pierwszy papież, nad Jeziorem Galilejskim, w pobliżu swojej rybackiej łodzi. I odpowiedział nie tylko wtedy i nie tylko słowami. Piotr odpowiedział całym swoim życiem. A ostatnie słowo jego dojrzałej odpowiedzi wybrzmiało na Wzgórzu Watykańskim, gdy ukrzyżowany głową w dół, oddał życie za Chrystusa.

2000 lat później, jego 264 następca, św. Jan Paweł II również udzielił osobistej odpowiedzi na to Jezusowe pytanie. Bo na to pytanie można odpowiedzieć tylko osobiście i tylko swoim życiem. Wszystko, co robił, czym żył, każdą swoją decyzją – bo na tym polega miłość: na decyzjach a nie na samych uczuciach – odpowiadał coraz dojrzalej na to pytanie.

Dziękujemy Ci, Ojcze Święty, że wśród poetów pozostajesz mistykiem a wśród filozofów – prorokiem. Że byłeś sługą Słowa. I za to, że potrafiłeś słuchać. Najpierw Boga. A zaraz potem uważnie wsłuchiwałeś się w tych, którzy Ciebie przychodzili słuchać.

Nasz Święty Ojcze, dziękujemy Ci za Twoją poezję – i tę w słowie, i tę, którą było Twoje święte, czyli piękne życie. Dziękujemy Ci za Twoje świadectwo dobroci. Naucz nas tak żyć, aby i po nas pozostała poezja i dobroć. Abyśmy każdym dniem i każdą decyzją odpowiadali na to samo, co Ty, Jezusowe pytanie:

„…Czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? (…) Panie, Ty przecież wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham” (por. J 21, 15 i 17).

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Wprowadź swoje imię

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.